40 yaş üstü kadınlarda çocuk sahibi olma tedavisi
03 Mart 2012
Kadının doğurganlığının 30 yaşından itibaren azalmaya başladığı bilindiği kadar iyi bilinmektedir. 40 yaşındaki bir kadın, bir döngüde gebe kalma şansı sadece yüzde 10'dur; 45 yaşından sonra spontan gebelik çok nadirdir. Ancak ne yazık ki, kadınların giderek daha fazla sayıda çocuk sahibi olma isteğini bu yaşa taşıyorlar.
Genellikle çok geç, „normal yollarla“ uğraşmanın ardından yıllar sonra pek çok kadın bu uzmanla birlikte çocuk sahibi olma konusunda çalışmaya başlar. Tedaviye giden doktorlar için genellikle kadınların etkili bir çocuk sahibi olma yöntemiyle tedavi olmaya mümkün olduğunca çabuk başlamalarını sağlamak zor oluyor. Her gün, nispeten fazla stres altında (ki bu stresi bile kabullenmek istiyorlarsa!) olmalarına rağmen, etkili bir tedaviye başvurmayı reddeden kadınlar görüyoruz. En etkili tedaviye mümkün olduğunca çekingen ve „doğal“ bir şekilde, neredeyse hormonsuz ve düşük maliyetli bir şekilde sahip olmaları konusundaki düşünceleri, prensip olarak anlaşılabilir ve tedaviye giden doktor tarafından saygı duyulmalıdır.
Ancak çocuk sahibi olma uzmanı, ilgilendiği çiftlere, istenen yaklaşımın muhtemelen çok büyük zararlar doğuracağı konusunda da bilgi vermekle yükümlüdür.
Kanada, Montreal, McGill Üniversitesi'nden bir son retrospektif çalışmada, bu hasta grubunda „normal“ bebek bekletme tedavilerinin etkinliği karşılaştırılmıştır (Amir Wiser et al. Ovarian Stimulation and intrauterine insemination in women aged 40 years and more; Reproductive Medicine Online 2012, 24).
40 yaş üstü 247 kadında, azalmış yumurtalık rezervi veya sadece „açık bir neden göstermeyen kısırlık“ (1 yıldan fazla süredir korunmasız cinsel ilişki olmamasına rağmen).
Bu iki grupta, inseminasyon tedavilerinin (Clomifen ve Gonadotropin Stimülasyonu – FSH ile) etkisini, konvansiyonel tedavilerle karşılaştırdılar IVF.
Bu çalışmada, Clomifen stimülasyonu ile gebe bırakılan kadınlardan hiçbiri hamile kalmadı; FSH ile gebe bırakılan kadınların ise 2,6'sı % hamile kaldı ve çocuklarını doğurdu.
IVF- Grubu, klinik bir gebelik oranı yüzde 16,9 % ve bir „bebek eve götürme oranı“ yüzde 13,7 idi %.
Bu çalışma bazı içeriksel eksikliklere sahip olsa ve hasta sayısı çok fazla olmasa da, daha iyi etki IVF sergileme yönünde belirgin bir eğilim görülebilir.
Çok sayıda araştırmacı benzer sonuçlara ulaşmıştır; örneğin Corsan et al. (1996),
Hull (et al. 1996), Spandorfer et al. (2007), Tan et al. (1992) ve Templeton et al. (1996).
Özetle Sadece hastalar ve terapistlere, döngü izlemesi/ optimum sonuç için trafik („ice alma enjeksiyonu“ sonrası trafik) ve Clomifen stimülasyonu sonrası inseminasyonlarla gereksiz zaman kaybetmemeleri için çağrı yapılabilir. Burada bir yıl ne kadar hızlı geçti, kadın yeniden bir yaş daha büyümüş ve üreme yeteneği daha da azalmış bir yıl. Ayrıca en iyi tedavi merkezleri de 43/44/45 yaşındaki kadınlarda hamilelik yaratmak için büyük çaba gösteriyor; en azından kendi yumurtalarıyla.